سرشاخه خوار هلو از راسته پروانه ها (Lepidoptera) و خانواده Gelechiidae یکی از آفات مهم درختان میوه به خصوص هلو محسوب می شود. طرز خسارت بدین ترتیب بوده که لارو داخل سرشاخه ها، جوانه ها و میوه ها شده و با تغذیه در سرشاخه ها باعث خشکیدگی آن ها می شود. این آفت دارای رژیم دوگانه خواری یعنی “چوبخواری و میوه خواری” است. لذا مدیریت آن در نهالستان ها که میزبان های اصلی آفت هستند و در باغ های بارده از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

گیاهان میزبان آفت سرشاخه خوار

میزبان های اصلی آفت، هلو، شلیل و بادام است. به گیاهان دیگری مثل آلو، گوجه، زالزالک، ازگیل و خرمندی نیز خسارت وارد می آورد.

نحوه خسارت

سرشاخه خوار هلو سه شکل متفاوت تغذیه ای دارد. شیوه اول، تغذیه از جوانه ها و غنچه های بازشده، شیوه دوم تغذیه از شاخه ها و جوانه ها و شیوه سوم خسارت، تغذیه از میوه است. خسارت آفت در زمان میوه خواری مهم تر است. این حشره زمستان را به صورت لارو سن دو در داخل جوانه ها به سر می برد. این لاروها در اواخر زمستان و یا اوایل بهار هنگامی که شرایط حرارتی مناسب شد، از محل زمستانی خارج و فعالیت خود را آغاز می کنند. در زمانی که جوانه ها کاملا متورم هستند، لاروها وارد غنچه ها شده و به تغذیه می پردازند. لاروها معمولا در زمان ورود غنچه ها، فضولات خود را در دهانه سوراخ ورودی قرار داده که به عنوان علامت خسارت آفت مشاهده می شود. در پایان ریزش گلبرگ ها، حمله به سرشاخه های جوان شروع می شود. لاروها سرشاخه های نرم و لطیف را معمولا از نزدیکی محل اتصال آخرین دمبرگ سوراخ کرده و به درون آن نفوذ می نمایند. تغذیه لارو در داخل سرشاخه از بالا به سمت پایین ادامه و هنگامی که به قسمت های سخت و خشبی برسد، آن را ترک کرده و سرشاخه دیگری را در همان نزدیکی مورد حمله قرار می دهد. سرشاخه های خسارت دیده پژمرده شده، به سمت پایین خم شده و خشک می شوند. خسارت آفت به سرشاخه ها تا اوایل خرداد ادامه دارد. لارو سپس سرشاخه را ترک کرده و میوه های نارس را مورد حمله قرار می دهد و باعث ریزش میوه های آلوده می شود. لاروها پس از رسیدن به رشد کامل در داخل میوه، از آن خارج شده و در شکاف کلوخه های سطح خاک، برگ های پوسیده و لابلای علف های هرز زیر درختان و داخل پیله بسیار ظریف و ناقص تبدیل به شفیره می شوند.

کنترل زراعی و بهداشت گیاهی آفت سرشاخه خوار

جمع آوری میوه های آلوده ریخته شده و معدوم کردن آنها، چه در نسل زمستانی و چه در نسل اول تابستانی، همچنین هرس بهاره درختان قبل از کامل شدن دوران تغذیه لاروهای داخل شاخه. همچنین روغن پاشی پیش بهاره در تلفیق با کنترل کنه و شته

کنترل بیولوژیک و غیرشیمیایی آفت سرشاخه خوار

– نصب تله های فرومونی: استفاده از فرومون های جنسی برای تعیین تاریخ دقیق سمپاشی بسیار مفید است. بدین منظور تعداد ۱ الی ۲ تله در ارتفاع ۱.۵ تا ۲ متری از سطح زمین در سایه انداز درخت نصب می شود.

– استفاده از حشره کش بیولوژیک BT در زمان شکوفه دهی و تکرار آن ۷ تا ۱۰ روز بعد

کنترل شیمیایی آفت سرشاخه خوار

بهترین زمان سمپاشی برای نسل اول در مرحله صورتی شدن غنچه ها و مرحله ریزش گلبرگ ها (همراه با هرس) و در نسل دوم در اواسط تیرماه است. بسته به منطقه و تعداد نسل آفت در هر منطقه و میزان خسارت، ممکن است بیش از یک بار نیاز به سمپاشی با ترکیباتی نظیر مالاتیون به میزان ۲ در هزار و فوزالون به میزان ۱.۵ در هزار باشد.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *